Topper tussen de nummers 1 en 2, een kans op revanche voor de 3-1 uit de heenronde, een stap dichter, … motivatie genoeg dus om er in te vliegen.
Set 1 is een thriller van formaat. Geen hoogstaand volleybal, wel veel rallywerk, maar toch een VTD dat niet zomaar van plan is om op te geven. Vooral de kortere ballen pikken we dit keer niet op. Telkens komt VTD 2 of 3 punten voor, pas op 21-20 komen we zelf een eerste keer voor. Het is vechten voor elk punt, en Det moet ook Valère even aflossen. Met een legbal en een opslag doet ook zij haar duit in het zakje, en uiteindelijk pikken we de set in met 27-25. Een gevoel van opluchting raast door de zaal.
Set 2 kent een gans ander verloop. VCGO start in een razende vaart, taktische opslagen van Karen dwingen VTD om constant de 4 op te zoeken. Keer op keer knikt het VCGO-blok de handjes naar beneden, de kloof wordt vlug groter en groter. Over 14 gaat het naar 18-7 en uiteindelijk winnen we met 25-12. 2-0
Als je denkt dat de derde set een formaliteit is, dan denk je verkeerd. In het begin is het weer een aanéénschakeling van rally’s, maar ditmaal trekt VTD meestal aan het langste eind. Ook pakt VTD uit met maximale opslagdruk, waardoor de receptie van VCGO het moeilijker heeft. VTD wint dan ook verdiend met 13-25.
Set 4 kent ook ditmaal een moeilijke start voor ons. Het wordt 4-7, en oef, dan komt Lena met een serie van 7 opslagen aanzetten. Op en over “Smude” naar 12-7. Punt voor punt dient er gestreden te worden, de stress wordt alweer ten top gedreven. Een schare supporters aan elke kant schreeuwt zijn of haar ploeg vooruit. Van 17-15 gaat het naar 22-19, tot uiteindelijk de verlossende 25-20 op het bord wordt gespeeld.
3-1 is een mooi resultaat, en ook het enige dat telt voor de buitenwereld. De opmerkingen van de spelers direct na de match, toont aan dat elkeen overtuigd is dat we eigenlijk beter kunnen. En daar gaan we de komende 6 matchen ook voor gaan, één voor één.
De trainer
